Ware gezicht

27 januari 2016
Het is al minstens twee jaar geleden. Dat een wildvreemde op een verjaardagsfeestje tegen mij zei: ‘Zou jij ook wel kunnen doen’.  Het kwam er in één adem uit met de voorgaande zin. ‘Ik heb een ooglidcorrectie laten doen’.

Sindsdien kijk ik met andere ogen in de spiegel en zie alleen maar een hangend ooglid. Maar om nu vrijwillig in je te laten snijden? Zover was ik nog niet.
Totdat ik enkele weken geleden de knoop doorhakte.  Omdat ik er fysiek ook hinder van krijg.
De afspraak in het MCL verliep als een koude douche en een week later zat ik in een leren fauteuil bij het haardvuur in een privékliniek te wachten op het intakegesprek. De folder die ik doorbladerde liet weten dat de frons tussen mijn wenkbrauwen ook eenvoudig te verwijderen was en de rimpels die zich om mijn mond vormen waren ook weg te poetsen. Oren rechtzetten was een fluitje van een cent las ik. Eigenlijk konden ze alle problemen op cosmetisch gebied aan.
Een prettig gesprek volgde totdat de arts zei dat ik na de operatie zes weken niet mocht hardlopen. Ik keek hem voor zover dat mogelijk was met grote ogen aan. Dan moet het maar snel gebeuren gaf ik aan. Want in juni is de Slachtemarathon en ik wil in februari met de training beginnen.
En zo stond ik vorige week donderdagmiddag klokslag halfvier bij de aanmeldbalie. Toch wel ietsje zenuwachtig. Het zullen toch geen artsen zijn die niet zijn aangenomen bij een ziekenhuis vraagt Mettje2 zich hardop af. ‘Ik zou niet niezen als ik jou was’. ‘Waar slaat dat op’ antwoord ik boos. Wat zijn dat nu voor stomme uitspraken zo net van te voren.
Als ik in de wachtruimte zit krijg in een blauw hemd aan, een muts op en sloffen aan mijn voeten. Dan komt de arts. Met een viltstift in zijn hand. ‘Sluit de ogen maar even’ zegt ie nadat hij me heeft gevraagd hoe het gaat.IMG_1460 Ik verwonder me erover dat het aftekenen uit de losse pols gebeurt. Ik heb een broer die altijd op de mm nauwkeurig werkt. En dan gaat het om een gebruiksvoorwerp van hout wat hij aan het maken is. Mettje2 komt om het hoekje kijken. ‘Wat zei ik je, hobbychirurgen’.
Ik mag zelf naar de operatietafel lopen. Nu is er geen weg meer terug.
De hele operatie duurt nog geen half uur. En, afgezien dat ik het ietsje beangstigend vind om een mes zo dicht rond mijn ogen te zien cirkelen valt het reuze mee.
De dagen daarna niet. Het focussen van de ogen is vermoeiend en lezen en tv kijken is geen optie. Er is mij verteld  om vooral niet in mijn ogen te wrijven of aan draden te trekken. Een nat washandje blijkt uitkomst te bieden tegen de irritatie en het jeuken .
Morgen mogen de hechtingen eruit. En dan is het wachten op het eindresultaat.  Ondertussen kijk ik per dag twintig keer in de spiegel en zie dat de lijntjes rond de mond de laatste weken wel dieper lijken te zijn geworden.  Ik kan natuurlijk morgen allicht efkes vragen…

2 gedachten over “Ware gezicht”

  1. Mettje wat stoer van je. Denk er ook wel eens over na. Ben benieuwd of je tevreden over het resultaat bent.

Reacties zijn gesloten.