Donkere wolken

19 maart 2016
Als ik aan het rennen ben borrelt het vaak. Spontaan komen er gedachten waar een volgend blogje over kan gaan. Ik denk er zelfs weleens over om pen en papier mee te nemen omdat het al een paar keer is voorgekomen dat als ik thuis kom, vergeten ben wat er onderweg in me opkwam.

Vanochtend ben ik nog maar een halve kilometer onderweg als ik denk, ja! Een blik op mijn schoenen en dan met name op het stukje plastic wat ik gisteren in de veters heb geregen en het idee is er.
IMG_1869Het plaatje wat al enkele jaren in een doosje ligt. Omdat ik er gewoon niet aan wil. Je persoonsgegevens op een zichtbare plek dragen voor het geval je onderweg tijdens het rennen iets mocht overkomen. Dat heb ik niet nodig.
Het voelde als een mijlpaal toen ik 46 jaar werd. Ik was zo nu en dan wel eens bang geweest dat ik deze leeftijd niet ging halen. Maar op die dag was ik ouder dan mijn moeder ooit was geweest. Het gaf een gevoel van een soort van onsterfelijkheid.
Tot een paar maanden geleden.
Ik moest vaker naar een uitvaart dan me lief was en schreef daarnaast zinnen op kaarten die de voorgedrukte tekst ‘Met oprechte deelneming’ hadden. Toen kwam het besef dat ook ik er zo maar bij kan neervallen. Dat idee kon ik niet van mij afschudden en beperkte me in mijn dagelijkse leven.IMG_1872-1 Het voordeel was wel dat ik gemakkelijker over sommige zaken na ging denken en me minder druk maakte over dingen die ik deed.  De mantra het is zoals het is en je kan er niks meer aan veranderen kwam regelmatig voorbij. Het heeft me rustiger gemaakt. En doen besluiten om het naamplaatje toch maar te bevestigen. Het kijken ernaar vanochtend bracht sinds tijden weer een echte glimlach op mijn gezicht. Het leven is mooi. Ondanks dat er soms veel tegenslagen zijn. Geniet er met volle teugen van. Dan heb je eruit gehaald wat er in zit.
De resterende kilometers loop ik fluitend en lichter dan ik de laatste tijd ben gewend. Ik ben weer wakker!

Een gedachte over “Donkere wolken”

Reacties zijn gesloten.