Schoenen en meer

25 juni 2017
Dat het mij zal overkomen had ik tot voor enkele weken geleden niet geloofd. En dan bedoel ik dat je er een paar weken voor een marathon achter komt dat je daar geen goede schoenen voor hebt.
Een tijdje terug in Appelscha zag ik dat de linkerschoen van mijn favoriete paar een behoorlijke slijtplek op de hak had, terwijl ik er nog maar 700 km op had gelopen. De lange duurloop dat weekend ging vooral over onverharde paadjes dus dat moest nog kunnen.IMG_4556[1]
In de week daarop werd de Mizuno wave-rider 18 vervangen door model 19. Volgens een review zou je niet eens merken dat er iets was veranderd aan de schoen. Nadat ik mijn op maat gemaakte zooltjes er in had gelegd en ze aantrok merkte ik direct dat mijn voet hoger in de schoen stond. Ik nam ze mee op pad voor een tien kilometer en hoewel ik even moest wennen ging het prima. Zondag trok ik ze aan voor een dertig kilometerloop. Dat ontaarde in een drama. Ik kreeg rond de twintig kilometer een blaar, had een drukplek onder de hak en kwam, waarschijnlijk mede door het warme weer, half uitgewoond en met een pijnlijke voet thuis.  Ik verving de zooltjes door de originele en trok ze een paar dagen later wederom aan. Na iets van negen km ging mijn linkervoet ‘slapen’. Ik deed de veters iets losser, maar het gevoel verdween niet.
Bij de daaropvolgende twintig-kilometerloop zat ik minstens vier keer op een trottoirband. Veter losser, veter loshalen en niet door de tong rijgen, veters vervangen door een ander paar. Het hielp allemaal niks. Ik begon nattigheid te voelen. Nog ruim drie weken tot de marathon. Die zou ik op mijn versleten schoenen moeten lopen.IMG_4564[1]
Vrijdag loop ik in de middagpauze bij RunningCenter naar binnen en vraag of ik de nieuwe schoen van Mizuno even mag voelen en als ik daarna verhaal dat ik geen geschikte schoenen heb, maar het niet aandurf om nu nog nieuwe te kopen, heeft Carin de oplossing. Je kan er zo een nieuwe hak onder laten zetten hier tegenover zegt ze. Het klinkt te mooi om waar te zijn.
Zaterdagochtend zit ik voor 10 uur op de fiets met in de rugzak mijn oude schoenen.
‘U moet het eerlijk zeggen’, zeg ik tegen de man in de winkel. ‘Als er enige twijfel is dat dit niet te repareren valt, wil ik dat weten. Ik kan me niet veroorloven dat het op één of andere manier mis gaat’. Hij stelt mij gerust. ‘Mijn collega is ook marathonloper en heeft vorige week ook een nieuw hakje onder zijn schoenen gezet’. Ik kijk hem ongelovig aan. ‘U maakt mij heel blij met die zin’ lach ik en fiets terug naar huis.
Dinsdag kan ik ze weer ophalen en dan kan ik zaterdag op mijn oude schoenen, maar met een gerust hart op weg voor de geplande 42 kilometer!