Pyn ynt liif

2 juli 2016
Wat denk je, zullen we voor de vakanties nog samen een rondje rennen, stond er in het mailtje wat ik aan Thierry stuurde.
Hij vond het een prima idee en vanochtend was het zover.
Afgelopen week kreeg ik het langzaam aan steeds wat benauwder. De Slachtemarathon heeft sporen nagelaten en na afgelopen zaterdag in Uffelte een 12 kilometer te hebben gelopen, wat een compleet fiasco werd, was ik niet meer zo zeker of ik de afstand die we normaal rennen wel aan zou kunnen. De dinsdagmiddag training liet ik schieten.
Woensdag trok ik de schoenen aan voor een vijf kilometer. Dat ging redelijk maar de dagen daarna veel buikpijn en mijn hele darmstelsel was  (weer) totaal van slag. Zaterdagochtend rij ik met de nodige twijfels richting Appelscha.
In één van de laatste berichtjes had ik al laten weten dat een rondje van twintig kilometer niet aan de orde was. Vijftien kilometer was ver genoeg.
Als ik het parkeerterrein bij brasserie IJgenwijs eten en drinken oprij zie ik dat ik aan de vroege kant ben. Dat komt mooi uit, kan ik nog snel een zenuwenplasje doen.
Als ik de trailschoenen aan heb komt Thierry ook aangereden en na de armen en benen met Deet anti teek te hebben ingesmeerd kunnen we vertrekken.
Thierry heeft de route bedacht en we moeten op zoek naar het mountainbikepad. De eerste kilometers registreert mijn brein van alles. Hoe voelen de benen? Ga ik dit tempo volhouden? Voel ik me anders dan vorige week na twee kilometer? Loopt het zweet me nu niet in straaltjes langs de rug?
Na drie kilometer voel ik mij wat zekerder. Afgezien dat ik wel wat bezweet ben gaat het best goed. Als we het pad hebben gevonden zien we gelijk een ree en het half uur daarna rennen we over de mooiste singletracks. We kunnen zelfs een soort van gesprek voeren. Een teken dat het tempo niet te snel is. Buitencentrum Appelscha Drents-Friese Wold
Als we halverwege de route zijn zien we op een bord dat de route totaal 19 km is en schiet de schrik mij in de benen. Maar we kunnen een stuk afsteken. Even is er verwarring of we nu links of rechts moeten, maar de Garmin biedt in dit geval uitkomst. Op een schrikdraad incident na gebeuren er verder geen rare dingen en kunnen we na 15 kilometer de stopknop van de Garmin indrukken en de run afsluiten in de Brasserie met een kop koffie en een heerlijk stuk (wel beetje erg koude) appeltaart.
Een fijn begin van het weekend.

(geen tijd gehad om foto’s te maken, dus die zijn van Internet geplukt).