p-p nr 52

16 december 2017
Soms lopen dingen anders dan je denkt dat ze zullen lopen.
Yvonne en ik hadden een hele tijd geleden al afgesproken dat we samen naar Ommen zouden afreizen om deel te nemen aan de Run Forest Run. Maar twee weken voorafgaande aan het evenement meldt ze dat ze een pijnlijke knie heeft en het niet wijs is om mee te doen. Sneu, want met het oog op de marathon die ze volgend jaar in Kenia gaat lopen was dit een mooie training en jammer voor mij, want nu bhbergmoet ik alleen.
Vraag of Thijs mee wil oppert Wiebren. Ik kijk bedenkelijk. Twee weken geleden zijn Thijs en ik naar Havelte geweest en hoewel hij (haast) nooit rent liep hij daar 15 kilometer fluitend. Maar 21 kilometer is andere koek. ‘Ik denk niet dat Thijs zo’n eind kan lopen’ antwoord ik en bedenk me direct dat hij dat zelf maar moet beslissen. Een dag later krijg ik bericht dat hij Yvonne haar kaart overgenomen heeft.
Woensdag krijg ik een appje. Of ik hem bij zijn beppe in Oosterwolde kan oppikken. Er zit een linkje bij met de coördinaten. Ik zet de bril erbij op en zie waar ik moet zijn. Dat is toevallig, ze woont vlakbij de afrit. Toch app ik vrijdagavond: Heb je ook een adres voor mij? Venekoterweg nr 52 lees ik even later.
Tot de afslag van Oosterwolde gaat vanochtend alles naar webhberg2ns. Dan begint de zoektocht want ik zie geen woonhuizen terwijl de mevrouw van het navigatiesysteem zegt dat ik op de plaats van bestemming ben. Ik rij een paar keer heen en weer op de Venekoterweg, maar er zijn enkel bedrijven en een hotel. Zijn beppe zal toch niet in het hotel wonen vraagt Mettje 3 zich hardop af.  ‘Natuurlijk niet’ zeg ik. Maar Thijs woont in een school gaat Mettje 3 verder, dus… Ik zet de auto aan de kant en bel hem. Als ik heb uitgelegd waar ik sta zegt hij dat ik even door moet rijden en dan naar rechts moet, dan zie ik zijn auto wel. Even later rij ik achter hem aan een parkeerplek op. ‘Ik dacht een plek dicht bij de afslag is wel handig’ lacht Thijs. ‘Mijn beppe woont in een klein wijkje dus deze parkeerplek leek me handiger om af te spreken. En ja, misschien was het wel handig geweest dat hij dat even had gezegd:-).
Na een klein uur arriveren we op een camping bij Ommen waar de start is. In het gebouwtje van de inschrijving kleden we ons om en dan is het ook al tijd om op weg te gaan. 24253479017_b76a04b993_zandNa een gezamenlijke kilometer schakelt Thijs de turbo in en blijf ik achter. In Havelte ben ik er achter gekomen dat ik hem bij lange na niet bij kan houden, dus kan ik mij nu concentreren op mijn eigen race.
Het voelt als lopen in een decor met de sneeuw die hier nog rijkelijk ligt.
Soms loop ik in een groepje, vaker alleen. Als een ree op 10 meter afstand van mij het parcours oversteekt kan deze dag niet meer stuk.
Het venijn zit in de laatste kilometers met als klapstuk de beklimming van de Besthemerberg, het lukt me niet meer om er rennend te komen. De fut is er na twintig kilometer uit.Knipsel
De laatste meters zijn bergafwaarts en na het passeren van het finischdoek kom je direct in de tent waar de beloning is in de vorm van versnaperingen en diverse dranken. Ik neem een beker cola en een stukje banaan en loop met een andere loper richting de omkleedruimte. We zijn het er over eens dat het vandaag een megamooie dag was. Thijs is er al en reeds omgekleed.
De terugweg gaat voorspoedig en na iets van 8 uren onderweg te zijn geweest parkeer ik de auto thuis op de oprit. Zonder de hulp van de mevrouw van het navigatiesysteem.

2 gedachten over “p-p nr 52”

Reacties zijn gesloten.