Liever lui dan moe

Bij de eerste voorjaarszonnestralen kreeg ik de kriebels. Ik wou naar buiten. Rennen in een korte broek, een t-shirt met korte mouwen en een zonnebril op mijn neus.
Net op weg voelde ik dat ik deze winter weinig heb gelopen. Mijn benen deden na een paar kilometer al pijn. Vanaf nu moeten er weer meer kilometers worden gerend besluit Mettje1. Ondanks dat die verrekte bilspier nog steeds niet wil meewerken.

Toen daarna het formulier van de Monnikenloop op de mat viel was er sprake van een lichte paniek. 16 km rennen, dat vond ik toch wel een heel eind. Ik besloot voorzichtig op te bouwen.  In de voorbereiding kwam ik daardoor niet verder dan 14 kilometer. Mettje2 zei dat het wel goed zou komen. ‘Voor een marathon train je toch ook niet alle kilometers?’ ‘Ja, dat is wel zo’ sputterde ik maar was er niet gerust op.monnikenloop 2019a
Op de racedag is het stralend weer op Schiermonnikoog. Na de koffie op het terras ga ik achteraan in het vak staan en wacht op het startsignaal.
De eerste kilometers zoekend naar het tempo waarvan ik denk dat 16 kilometer vol te kunnen houden. Dan een paar kilometers die onverhard zijn. Lastig lopen. Daarna de duinen in waar het op en neer gaat. Ik merk dat ik goed kan doorgaan heuvel op, maar forceer niet. Met grote passen naar beneden. Een man passeert me. Even later loop ik hem weer voorbij en maken we een praatje over mijn hoge startnummer (3). Dat komt omdat je heel snel hebt ingeschreven weet hij te melden. Hij blijft achter mij  rennen, maar aan zijn snelle ademhaling hoor ik dat dit niet heel lang zal duren. Wat klopt.
Ondanks dat ik de rem erop heb, haal ik toch steeds mensen in.
De laatste 2 kilometer voelen niet echt fijn meer, maar op de boot kijk ik met een tevreden gevoel op deze dag terug.monnikenloop 2019b.jpg
Als ik maandag met toch een beetje stijve spieren op kantoor zit komt er een mailtje binnen over hoe het woensdag met de nk veldloop geregeld gaat worden qua vervoer e.d. Oei, ik ben helemaal vergeten dat dit al over twee dagen is. Wat ik nog wel weet is dat ik mij heb ingeschreven voor 12 kilometer. ‘Niet doen’ roept Mettje2. ‘Mooie test om te kijken hoe het lichaam reageert’ roept Mettje1. Ik kijk naar de weersvoorspelling en die is niet slecht. Ik ga voor de 12.
Woensdagochtend 6 uur stap ik bij Hanny in de auto, pikken Gosse op en rijden naar Joure, waar we verdergaan met een touringcar richting Best. Dit jaar reizen we samen met drie andere Friese gemeentes om de kosten enigszins te drukken.
Door de vele files wordt duidelijk dat we de starttijd van kwart over elf niet gaan halen en dat er niets anders op zit dan dat de 12-km lopers 9 km gaan rennen. Enkele jaren geleden zou ik van dit bericht uit mijn vel zijn gesprongen. Nu  haal ik mijn schouders op en zeg dat ik er geen problemen mee heb om negen km te lopen. Diep van binnen weet ik dat het ook verstandiger is. Best veldloop2019
Ook vandaag start ik achteraan, nu niet handig want de eerste kilometers gaan door mul zand en iedereen wil lopen op dat ene kleine stukje wat lijkt op een paadje. Inhalen lukt haast niet. Het geeft wel de nodige rust om ook de resterende kilometers van het prachtige parcours te genieten. De warme douche na afloop is de beloning. IMG_8563[1]
Net als het biertje in de feesttent, waar de sfeer er steeds meer inkomt. Na de prijsuitreiking is het tijd om naar de wok in Rosmalen te gaan om daar te genieten van een heerlijke maaltijd.
Als we ’s avonds elf uur Leeuwarden binnenrijden kunnen we terugkijken op een geslaagde dag.
Vandaag rust, maar het lichaam voelt niet verkeerd en heb ik al weer zin in een leuk loopje van zo’n 16 km.
Vooralsnog is dat ver genoeg.

Een gedachte over “Liever lui dan moe”

  1. mooi verslagje ik dacht vroeger moet die afstand lopen
    maar heb nu meer rust in het lichaam zal wel door de leeftijd komen maar geweldig dat je weer hard loopt mooi toch

Reacties zijn gesloten.