It lân fan it folk sûnder oeren

11 september 2017
‘Zin om volgende week zondag mee te doen aan de trailrun in Jubbega?’ appte Thierry. Ik zocht het evenement op internet en zag dat het een adventure-trail was. Maar de hindernissen stelden niet zo veel voor stond er bij. Wat had ik te vrezen. Inschrijven dus. De dag voorafgaande aan de loop komt er nog een berichtje van hem. Of ik de mail die net is binnengekomen al heb gelezen. ‘Nee, nog niet’ antwoord ik terug. ‘Niet doen, dan wil  je niet meer mee’ verschijnt er daarna op het scherm. Nieuwsgierig geworden open ik de mail en lees wat ons te wachten staat. Het wordt best wel pittig. Het feit dat ik gisteren op een heel onnozele manier ben gestruikeld en daarbij nogal hard op mijn knieën terecht kwam, zit me nu al helemaal niet lekker.
Ik google Jubbega ook nog en vind een beschrijving van de omgeving:steiger jubbega
De Frije Wiken is een prachtig, nog vrijwel onontdekt gebied in de Friese Wouden. Een uniek kenmerk van het gebied is de wijkenstructuur. Het verstilde landschap wordt doorsneden door talloze vaarten en kanalen (wijken), die in het verleden werden aangelegd om de turf af te voeren. De ontstaansgeschiedenis heeft geresulteerd in een prachtig, gevarieerd landschap waarin enerzijds de invloed van de mens heel duidelijk zichtbaar is en anderzijds de natuur opnieuw een nadrukkelijke plek veroverd heeft. Een rechtlijnige infrastructuur en systematische verkaveling, open graslandgebieden, kleinschalige landerijen omgeven door boomwallen, bos en heide. En door het gebied loopt het Jabikspaad, de Friese aanlooproute van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostela”.
Wow, dat belooft wat!
We gaan wat mij betreft. Het zal wel goed komen met die knieën.
Ik vertrek zondagochtend op tijd richting Jubbega. Hoewel ik een paar keer twijfel over de route die het navigatiesysteem mij voorschotelt, arriveer ik zonder één keer verkeerd te rijden op het terrein van het multiculturele centrum, waar de start is.
Nadat we het shirt en het startnummer hebben ontvangen wandelen we naar het startvak. 5 vrouwen en 19 mannen hebben ingeschreven voor de 21 km.Knipsel garmin
Na een paar honderd meter rennen we het maisveld in.  Gewas wat minstens 3 meter hoog staat. Ik zie geen hand voor ogen en ook geen hardlopers. Dan toch een rood/wit lint wat aangeeft dat ik naar rechts moet. Na de sprong over een greppel doorkruisen we een stuk grasland. Ik merk aan mijn ademhaling dat ik te hard ga. Even later staan we voor een sloot. Is het echt de bedoeling dat we hier moeten oversteken? Amper vijf minuten later komt de volgende sloot in zicht. Er is een touw overheen gespannen en er staat een begeleider bij. ‘Hup, gewoon oversteken aan het touw’. We trekken ons aan het touw naar de overkant (het is te diep om te staan) en komen op de openbare weg. Ik blijf stilstaan en zeg dat ik niet verder wil.  Mijn hartslag giert in de keel, het water druipt uit mijn kleding en schoenen en ik heb een gevoel dat ik nog nooit heb gehad. Dat ik dit niet kan, bang ben dat het te moeilijk gaat worden en dat ik dit niet nog 19 kilometer ga volhouden.
Thierry weet mij tIMG_5107e overtuigen om toch verder te gaan. ‘Even rustig aan doen en dan gezellig verder’. En nee, hij vindt het niet erg dat we als laatsten lopen en het tempo langzamer ligt dan wat hij is gewend.
Lang duurt het asfaltlopen niet. We worden een klein paadje opgestuurd, maar moeten eerst nog onder een klimtouw door kruipen. Ik doe alsof mijn neus bloed en ren om het touw heen. Dat kunstje herhaal ik nog een paar keer bij volgende hindernissen. Even een rustmomentje en lachen omdat Thierry wel capriolen uithaalt om een obstakel te overwinnen. We rennen verder over mooie bospaadjes en laantjes en wijzen elkaar op de prachtige huizen die we onderweg tegenkomen.
Langs het veldje waar hondentrainingen worden gegeven en  dan richting het zwembad waar we ook een kunstje gaan doen.
Stilstaan op de vlottenbrug lukt al niet dus proberen we op handen en voeten de overkant te bereiken. Al na vier meter val ik er af en ga kopje onder. Ik mag mijn weg zwemmend vervolgen tot de andere kant van het bad. Ook Thierry moet de laatste meters zwemmen. finish jubbegaNa het waterfestijn weer mooie singletracks door het bos. Ondanks dat mijn benen vandaag erg zwaar voelen, kan ik genieten van het landschap waarin we lopen. We maken een praatje met de mountainbikers die achter ons fietsen en als bezemwagen fungeren. Waar komen jullie vandaan? Oh, jullie zijn dus geen stel. Jagen we jullie niet op? Willen jullie een mop horen?’ Daarna nemen ze even afscheid want er is weer een sloot in zicht.
Ik zie Thierry tot aan de nek in het water verdwijnen en stap zonder na te denken achter hem aan. Pak het touw en zwem naar de overkant. Ik begin deze oversteken zelfs leuk te vinden. Dit is echt een brede sloot. Als we aan de andere kant weer bij de wal opklimmen ligt het  eendenkroos op onze schouders. Lachend en (weer) kletsnat gaan we op weg naar de volgende hindernissen die oa bestaan uit een voorwerp aan een touw voortslepen, nog een keer onder een doek door kruipen, aan de buitenkant van een brug een sloot oversteken en tussen twee touwen een afstand overbruggen.
Eindelijk komt dan toch de finish in zicht. Daar wacht de laatste hindernis. We moeten nog over 2 hekken klimmen. Er klikt een fototoestel, ik hoor de bliep van de chip en dan kunnen we bijkomen van alle inspanning op het festivalterrein en kIMG_5102rijg ik weer praatjes.
Deze loop is onderdeel van expansie Jubbega. Een groot feest wat meerdere dagen duurt en waarbij veel activiteiten worden georganiseerd. We wandelen nog even bij de kraampjes langs en spoeden ons dan terug naar het multiculturele centrum waar de douche wacht. Even later nemen we we afscheid en gaan ieder onze weg.
Ik kan toch zeggen wat een leuke trail, het was prima georganiseerd en heerlijk kleinschalig. Ik ben blij dat ik niet na twee kilometer de brui eraan heb gegeven.
‘Je weet nooit wat je kan, tot je het geprobeerd hebt’.

* De benaming “It lân fan it folk sûnder oeren” is afkomstig uit een boek van Evert Zandstra over het harde en armoedige bestaan van de bewoners in vroeger tijden. Turfwinning was eeuwenlang de belangrijkste bron van inkomsten en heeft een belangrijk stempel gedrukt op het landschap.

2 gedachten over “It lân fan it folk sûnder oeren”

  1. mooi verhaal zeg nou dat is me een trail zeg poe poe
    moet er niet aandenken met dit weer water is met net te koud
    maar klasse dat je toch bent doorgegaan

  2. Goed gedaan, was erg gezellig om samen te lopen. Hopelijk ging de terugreis net zo soepel als de rest van de dag!

Reacties zijn gesloten.