Drempels

14 april 2018
Twintig over tien. ‘Rustig’ zeg ik tegen mezelf. ‘Je haalt het nog wel’.
Maar ik had eerder moeten vertrekken. Minstens een half uur vroeger uit bed moeten stappen.
En als ik had gedaan wat ik van plan was, had ik nog een uur eerder moeten opstaan.
Want ik wou op de fiets naar Burgum voor ‘De slach om de mar’.
Aangezien ik niet zeker weet of de route over de nieuwe Centrale as de snelste is, zet ik de navigatie aan. Als ik halverwege ben krijg ik te horen dat mijn route afgesloten wegen betreft. ‘Oké’, zeg ik, ‘maar dan wil ik graag weten waar ik wél langs kan’. De mevrouw in het dashboard zwijgt vervolgens in alle toonaarden en ik snoer haar de mond door het systeem uit te zetten, wat heeft deze auto toch een waardeloos navigatiesysteem. burgum2
Nu is het dus twintig over tien, sta ik voor een rotonde te wachten met nog vier auto’s voor mij.  ‘Dat kon wel honderd keer’ zeg ik hardop als de voorste auto volgens mij niet snel genoeg oprijdt. Dan herinner ik me plots de training die ik deze week had.  Buig je negatieve gedachten om naar positieve. Ik haal diep adem en bedenk dat als ik te laat kom ik gewoon weer naar huis rij en thuis een rondje ga rennen. In Burgum aangekomen twijfel ik waar ik heen moet. De start is bij het zwembad maar ik weet niet precies hoe ik daar moet komen. Ik gok en ga finaal verkeerd. Doe nog een poging en kom dan op een groot parkeerterrein en zie in mijn ooghoek een finishboog. Ik parkeer de auto, kleed me snel om en loop richting de boog. Als ik iemand  in hardloopkleren zie lopen vraag ik waar de inschrijving is (ik had gelezen dat die niet bij de start/finish was), kijkt de man bedenkelijk en kburgum1an het niet goed uitleggen. Ik vraag het daarna aan een vrijwilliger, ‘die kant op, dan links, na 100 meter een klein paadje in, dan weer links, en dan…’ Als hij mijn blik ziet zegt hij dat ik verderop nog maar een keer moet vragen.
Na iets van een halve kilometer ben ik bij de inschrijving en besef dat mijn telefoon nog in de auto ligt. Verdorie. Ik kalk mijn naam op het inschrijfpapiertje, betaal,  bezoek snel de wc en ga als de weerlicht weer terug naar de auto. Ik heb nog tien minuten. Bij de auto knoop ik de veters goed vast, stel de Garmin in en spoed mij naar het startvak.
Vlot daarna klinkt het schot en druk ik op de timer van mijn horloge. Er gebeurt niks. Ik ben meer bezig met de knopjes van de Garmin dan de route en let niet goed op waar ik loop. Nog net op tijd zie ik dat ik met de 21 km lopers mee ga terwijl ik 11 km  wil doen. Ik schiet naar de andere kant van de weg en staak mijn poging om de tijdwaarneming aan de praat te krijgen. Ik ben zelf inmiddels ook van slag. Ben ervaren genoeg om zonder horloge te weten hoe snel ik ongeveer ga, maar heb nu geen idee. Na enkele minuten springt het horloge weer op zijn normale scherm en werken de knopjes weer.verzorging Ik loop best wel door zie ik als de kilometertijd in beeld komt en stel een nieuw strijdplan op. Alle kilometers onder de zes minuten rennen.
Na drie kilometer duikt Djurre naast mij op. Ik moet even een tandje bijschakelen om met hem mee te kunnen gaan. We wisselen zo nu en dan wat woorden en genieten van het werkelijk prachtige parcours. Bij de splitsing van de 11 en 6,5 km nemen we afscheid en loop ik weer alleen. Helemaal niet erg, want och wat is het hier toch mooi.
Als ik de Ritskeloane op ren draai ik mijn hoofd naar rechts en zie nog net het kleine boerderijtje van mijn pake en beppe. Even later merk ik dat ik de 6 minuten dreig aan te tikken en versnel iets.
burgumklein2De laatste drie kilometer vliegen voorbij en in een keurige tijd passeer ik het finishdoek. Ik krijg een flesje water en een suikerbrood en draal nog even rond. Terug in de auto kijk ik om me heen en zie een bordje waarop staat ‘Leeuwarden’. Laat ik dat maar volgen. Het blijkt dat ik een heel andere weg naar huis neem dan dat ik had gedacht, maar neem het maar voor lief en rij door.
Na een half uurtje ben ik thuis en tijdens het wegkauwen van een stukje suikerbrood laat ik alles de revue passeren. Ondanks het gestress van te voren een heerlijke ochtend gehad.
Er zijn geen hobbels op de weg, de hobbels zijn de weg.

(foto’s zijn gemaakt door Janke van der Schaaf)

2 gedachten over “Drempels”

  1. Mooie wedstrijd en leuk verslag ervan met een duidelijke boodschap. Toch veel geleerd op je curusus

Reacties zijn gesloten.