Feanster40

11 juni 2017
Ik ga me inschrijven voor de Feanster40 zei Hanny een hele poos geleden. Ik trok een pruil-lip. Dat wou ik ook wel, maar was huiverig om ver van te voren in te schrijven en dan een week voor het evenement te moeten constateren dat ik toch niet mee kan doen vanwege ‘de blessure’.
Toch zweefde er daarna een briefje in mijn achterhoofd met de tekst: Feanster40.
‘Het is maar 9 km rennen’, zei Mettje1 achteloos, ‘waar maak je je druk om’.
Ik schreef in en veegde het stof van de racefiets.hanny fiets
De eerste avond dat ik ging proefdraaien vloog ik bijna tegen een stilstaande bus, wat thuis, toen ik het verhaal had verteld tot een stevige woordenwisseling leidde. Maar het ligstuur bleef op de fiets.
Als we tien uur arriveren in Surhuisterveen hebben we genoeg tijd over om te verkennen hoe het werkt. Want hoewel we hier eerder zijn geweest (volgens Hanny vier jaar geleden) zijn we dat vergeten. Daarna drinken we op een bankje bij het zwembad nog een kopje koffie en herinnert Hanny mij eraan dat we vandaag een fijne sportdag hebben en een goede tijd neerzetten niet mijn doel moet zijn. Ik grijns. Ze heeft gelijk. De marathon over 3 weken is mijn doel.
Als we het zwembad inglijden, Hanny met groene badmuts en ik met een rode hoor ik haar zeggen: ‘tot straks’. Het is nu ieder voor zich. Ik zie haar langzaam bij me weg zwemmen. Ze is nog altijd de betere zwemmer.fiet Feanster40
Ik merk na 26 baantjes dat ik het kalmer aan moet doen. Er zijn nóg 14 te gaan. Gelukkig zit er iemand op de kant die dat bijhoudt want ik ben zelf de tel al lang kwijt. Na 27 minuten is dit onderdeel klaar en ren ik naar het veld waar mijn fiets staat en trek snel de handschoentjes aan (je weet maar nooit of je valt), zet de helm op, trek de schoenen aan, gesp het startnummer om en weg ben ik. Hanny achterlatend, want die gaat wisselen van kleding. 18954759_1876790269251798_6721936003665099532_o
De overgang naar het fietsen gaat gemakkelijk en na een paar kilometer zit ik in mijn ritme. Ik durf niet heel hard te gaan want er zitten veel bochten in het parcours en soms ook drempels en gaten. Ik ben hier niet bekend dus controle houden is belangrijk. Toch ligt de snelheid regelmatig boven de dertig km per uur. Ik haal deelnemers in en weet dat dit mijn sterkste onderdeel is. Na een uur hang ik de fiets in het rek op het park fermé en trek de loopschoenen aan. Hoewel de benen even moeten wennen aan de loopbeweging gaat ook deze overgang gemakkelijk. Toch maant Mettje2 mij om even rustig aan te doen. ‘Het is wel 9 km hé, dus je bent nog wel een klein uur onderweg. Ik blijf even achter twee vrouwen, maar ze lopen me net te langzaam en ik ga er voorbij. Als de Garmin piept na de eerste kilometer kan ik mijn ogen niet geloven. 5.27 minuten. Dat gaat veel te snel. Maar ik voel dat ik dit wel vol ga houden. Ik loop zo gemakkelijk, dit is wat ze noemen de flow. Het zijn drie rondjes van drie kilometer en bij de eerste doorkomst hoor ik de speaker mijn naam omroepen en vertelt hij dat ik in 2011 (het is dus al zes jaar geleden dat we hier waren) 2e ben geworden bij de vrouwen recreanten. Mettje1 veert op. Is het nog mogelijk om dit te evenaren? Nee, ik ga me niet kapot lopen vodeze foto gebruikenor een minuut sneller en dan horen dat ik 5e, 19e, of misschien wel 36e ben geworden. Ik zweef de resterende 6 kilometer over het parcours en finish in een mooie tijd van 49 minuten.
Na het in ontvangst nemen van een bidon en t-shirt wacht ik op mijn maatje die ook elk ogenblik kan verschijnen (en dat ook doet).
Als we met z’n tweeën teruglopen  om de fietsen op te halen stuiten we op een ambulance langs de kant van de weg en horen dat de man die op de grond ligt op hoge snelheid met de fiets onderuit is gegaan omdat er iets of iemand de weg overstak (hoe het is afgelopen weten we niet, maar de fietser was bij kennis, het leek mee te vallenIMG_4508).
Als we onze spullen hebben verzameld en de fietsen op het rek achter de auto hebben, appen we beide het thuisfront dat alles goed is gegaan.
Met een voldaan gevoel keren we huiswaarts. Wat een heerlijke dag hebben we gehad met dit fantastische evenement. Niet te grootschalig, een prima organisatie, een grote groep vrijwilligers die alles in goede banen leidt en een enthousiast publiek langs de kant.
Terug in de auto zijn we het erover eens. Dit gaan we als een terugkerend evenement in onze agenda’s noteren.

3 gedachten over “Feanster40”

  1. Goed gepresteerd Mettje. Blijft een leuke uitdagende tak van sport. Ik vind, met het oog op de loopblessures, de 1/8 leuk om te doen.

  2. Weer leuk verslagje Metje. Hoop volgend jaar ook weer eens mee te doen aan deze sympathieke triatlon. Na marathon maar even uitbollen in Stiens met een sprint afstand .
    Succes verder

Reacties zijn gesloten.