Beren en wolven zien

10 mei 2016
Tijdens de wandeling gisteravond, die tegelijk een stukje parcoursverkenning voor vandaag was, borrelt de vraag naar boven. Zouden hier beren zijn? Hier is Clausthal-Zellerfeld in de Harz. Dat niet, zegt Wiebren, wel wolven.
Terug op de camping maakt Klaas-Jan op de computer twee routes en download ze naar het Garminhorloge. Tien km voor hem, zeven km voor mij. Misschien is het beter dat je morgen met Met mee fietst stelt hij Wiebren voor. Anders verdwaalt ze misschien. Ik wimpel het weg. Het gaat de laatste tijd steeds beter met het lezen van routes. Maar de zin blijft wel in mijn achterhoofd hangen. Vanochtend loop ik vol vertrouwen de camping af en ren even later op het sinds gisteren bekende grindpad. Ik zal vandaag nauwelijks singletracks en andere kleine paadjes tegenkomen is mij verteld.IMG_2205
Het pad loopt licht omhoog en ik zoek naar het juiste tempo. Stop even om een foto van een routeaanwijzer te maken en ren weer verder.
Even later geeft de Garmin aan dat ik naar links moet. Het is een klein paadje. Ik twijfel, het pad loopt steil omhoog en er liggen veel losse stenen. Als er wolven zijn, zijn ze vast hier ergens. Ik neem het pad wat ernaast loopt maar draai na enkele meters om als ik zie dat ik toch echt  het pad omhoog moet hebben. Rennen gaat hier niet en ik wandel in stevig tempo verder. Passeer een ‘quelle’ en vertrouw het dan al helemaal niet meer. Daar zullen we vanmiddag op de fiets toch heengaan?
Stel dat ik een wolf tegenkom. Wat dan?  Vallen ze eigenlijk mensen aan? Ik kan niks anders verzinnen dan me te verstoppen achter een boom en kijk zo nu en dan speurend om me heen. Als ik aan het eind van het pad ben moet ik opnieuw naar links en vervolg mijn weg over een erg modderig stuk.
Zolang de Garmin niet piept ga ik er vanuit dat het goed gaat. Klaas-Jan zal ook niet ver achter mij zitten. Zijn route is nagenoeg hetzelfde. Dat geeft een fijn gevoel want ik loop niet helemaal relaxt. Ik kom weer op een grindweg en moet op een gegeven moment weer naar links. Maar dat is onmogelijk. Zo ver ik kan kijken is alles afgezet met draad. Er is ook helemaal geen pad.
IMG_2209Aangezien ik in het voormalig grensgebied van Oost/West Duitsland loop denk ik in eerste instantie dat het is afgezet omdat er mijnen (ofzo) liggen. Op een bordje lees ik dat ik beslist niet achter de draden moet komen, het is daar levensgevaarlijk. De bijbehorende tekening laat weten dat er stukken rots kunnen afbreken en ik zo 100 meter naar beneden kan kukelen.
Ik loop een stukje de andere kant op in de hoop dat ik in een boog kan lopen en weer de juiste richting op kan. Dat blijkt niet het geval. Terug gaan dan? Dat is wel de veiligste optie. Maar dan moet ik weer over dat modderpad en het pad vol met stenen. Dat lokt niet. Ik kijk nog een keer op het scherm van de Garmin. Het lijkt erop dat als ik dit pad aanhoud ik weer op de route kom. Mettje1 lacht hardop als ze merkt dat ik niet helemaal zeker ben van mijn zaak. Ik zou het niet doen zegt ze. Dit is niet Appelscha of de Veluwe, als je van het pad afwijkt en er gebeurt iets vinden ze je nooit weer. Misschien is de Garmin straks leeg en dan heb je echt een probleem. De batterij staat op 65% zie ik in één oogopslag. Dat moet meer dan genoeg zijn. Mettje2 maant tot kalmte. Je hebt toch een telefoon? De beslissing is genomen. Verder over het pad. Met een iets versnelde hartslag. IMG_2211De weg loopt na een tijdje toch de ‘verkeerde’ kant uit. Ik zoom de route in en zie dat ik een stuk ga afsnijden ten opzichte van het beoogde rondje en heel ergens anders uitkom dan waar ik had gedacht, maar dit kan ook. Ik adem langzaam uit en besluit de gok te wagen. Als ik wel terug moet komen er behoorlijk wat kilometers bij en dat is niet de bedoeling vandaag.
Dan hoor ik de motor van een voertuig in de verte. Mijn eerste impuls is om in het struikgewas te verdwijnen. Op één of andere manier voelt deze loop niet goed. Ik ben steeds bedacht geweest op wolven maar het motor gegrom beangstigt me meer. Het geluid verstomd echter en ik ga weer verder.
Een bocht naar links, een kruising waar ik naar rechts moet en dan zie ik de artistieke bewegwijzering die ik herken van de heenreis. Nu nog een kilometer en dan ben ik weer op de camping.
Na een half uur komt Klaas-Jan aangelopen en ja, het blijkt dat hij de route wel heeft gelopen. Er liep een heel klein paadje evenwijdig aan het afgezette terrein. En weet je wat ik daar zag, gaat hij verder. Een vos. Maar heel even en toen was ie verdwenen. Net als wolven hebben ze een hekel aan mensen.

Ps. Toen we sliepen kwam Reinaerd toch nog even langs.

EK000048-3