Achterhoedegevecht

10 februari 2019
Na een nacht van veel wakker zijn val in aan het eind van de ochtend in slaap en word pas kwart over negen wakker. Een half uur later zit ik aan de koffie en bedenk wat ik zal doen. Gisteren was het plan om sinds lange tijd weer eens een loop van 10+ te rennen. Maar ik waaide in het Leeuwarder bos al van het fietspad, kreeg vervolgens een naar beneden vallende tak op mijn hoofd en besloot ter plekke dat zes kilometer genoeg was. Als het morgen weer zo hard waait ga ik naar Appelscha zei ik gisteravond tegen Wiebren. Daar wil ik dan iets van 12 km rennen.
Maar vanochtend is het zo te zien windstil. Ik twijfel. Dan schiet me te binnen dat de Kleine Wielenloop (in eigen stad) vandaag is. Ik zie dat de starttijd om 11 uur is en ik keuze heb tussen 9,5 en 16 kilometer. 16 km is te ver en de andere afstand vind ik te kort. wielenloop 2019
Wiebren zegt dat hij mij wel brengt en dat ik dan terug kan lopen. Dan heb ik de afstand die ik voor ogen heb. Inmiddels is het tien uur. Drie kwartier later schrijf ik in en loop door naar het toilet voor een laatste zenuwenplasje.
Tijdens de duintrail in Schoorl, nu meer dan 3 maand geleden kreeg ik verschrikkelijke pijn in mijn rechter hamstrings/bil, waardoor ik een paar maand uit de running was. Dit is mijn eerste loop weer en hoewel ik me heb voorgenomen mijn eigen tempo te rennen is er toch sprake van een beetje wedstrijdspanning.bomen
Na de eerste piep van de Garmin zie ik 5.47 staan. Dat is te snel,  ik hijg nu de longen al uit mijn lijf. Toch trap ik pas na  drie kilometer op de rem. Het groepje waar ik achter hang laat ik gaan en ga alleen verder over de onverharde paadjes. Maar na een kilometer zet ik weer aan. ‘Weet je wel hoever het nog is’ roept Mettje2, ‘doe nu toch rustig aan’. Maar ik weiger naar haar te luisteren. Mettje1 wakkert het vuurtje nog iets aan door te zeggen dat ik wel weer bij het groepje aan kan sluiten. Als ik er bij ben besluit ik er voorbij te gaan. ‘Hoogmoed komt voor de val’ grijnst Mettje2.Knipsel
Nog vier kilometer. ‘Iets langzamer graag’ hoor ik zeggen. Voor de 2 mannen die al geruime tijd achter me rennen, gaat het net iets te snel. Een paar passen houd ik in, besef dan dat ik hier voor mezelf loop en versnel weer. Nog twee kilometer, phoe, nu doorzetten. Bij het naderen van de finish zijn ze er nog steeds en voel ik hun hete adem in mijn nek. Maar weiger om me in te laten halen. Ik ga nóg een keer versnellen en dan is daar de finish. De mannen bedanken me voor het strakke tempo. Ik beken dat ik op het eind ook niet veel meer over had.
We drinken gezamenlijk nog een beker thee, bespreken het parcours en  delen hoeveel en vaak we per week rennen.
Dan lever ik het startnummer in en loop de resterende drie kilometer naar huis in een aangenaam tempo. Heerlijk om dit weer te kunnen doen!

(foto’s zijn van Janke vd Schaaf)

Een gedachte over “Achterhoedegevecht”

Reacties zijn gesloten.